Bibliografia i przypisy

Zasady sporządzania przypisów i bibliografii


PRZYPISY

I. Powołanie na wydawnictwo zwarte (monografia)


Elementy i ich kolejność (niektóre elementy nie zawsze występują):

  • Autor/Autorzy
  • Tytuł
  • Odpowiedzialność drugorzędna (np. tłumacz)
  • Oznaczenie wydania (jeśli drugie lub kolejne)
  • Numer tomu i jego tytuł (w opisie pojedynczego tomu)
  • Miejsce i rok wydania
  • Nazwa serii i nr tomu w serii
  • Strona/strony

Przykłady:

  1. J. Grzenia, Słownik nazw własnych, Warszawa 1998.
  2. H. Kurkowska, S. Skorupka, Stylistyka polska. Zarys, wyd. 5, Warszawa 2001.
  3. M. Pearl, Klub Dantego, przeł. A. Wojtasik, Kraków 2005, s. 345.
  4. W. Tatarkiewicz, Historia filozofii, t. 2, Warszawa 2002, s. 67.
  5. F. Copleston, Historia filozofii, t. 1. Grecja i Rzym, przeł. H. Bednarek, Warszawa 2004, s. 128.
  6. Z. Chafee, Government and Mass Communications, t. 1, Chicago 1947, s. 62–68.
    lub
    Z. Chafee, Government and Mass Communications, t. 1, Chicago 1947, s. 62 n.
 

II. Artykuł w wydawnictwie zwartym (monografii wieloautorskiej, pracy zbiorowej)


Elementy i ich kolejność (niektóre elementy nie zawsze występują):

  • Autor/Autorzy artykułu
  • Tytuł artykułu,

[w:]

  • Tytuł (monografii, pracy zbiorowej)
  • Numer tomu i jego tytuł (w opisie pojedynczego tomu)
  • Odpowiedzialność drugorzędna — redakcja
  • Oznaczenie wydania (jeśli drugie lub kolejne)
  • Miejsce, rok wydania
  • Strona

Przykłady:

  1. M. Dłuska, Sylabizm, [w:] Poetyka. Zarys encyklopedyczny, red. Z. Kopczyńska, M.R. Mayenowa, Wrocław 1956, s. 345.
  2. N. Reich, Legal Protection of Individual and Collective Consumer Interests, [w:] H.W. Micklitz, N. Reich, The Basics of European Consumer Law, Macau 2007, s. 366.
  3. J. Supernat, Koncepcja sieci organów administracji publicznej, [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego: Zjazd Katedr Prawa Administracyjnego i Postępowania Administracyjnego, Zakopane 24–27 września 2006 r., red. J. Zimmermann, Warszawa-Kraków 2007, s. 77.
  4. K. Shuzo, Struktura iki, przeł. H. Lipszyc, [w:] Estetyka japońska. Antologia, t. 3. Estetyka życia i piękno umierania, red. K. Wilkoszewska, Kraków 2005, s. 131.
 

III. Artykuł w wydawnictwie ciągłym (czasopiśmie)


Elementy i ich kolejność (niektóre elementy nie zawsze występują):

  • Autor/Autorzy artykułu
  • Tytuł artykułu
  • Odpowiedzialność drugorzędna (np. tłumacz)
  • Tytuł wydawnictwa ciągłego
  • Lokalizacja w obrębie dokumentu macierzystego (rok, oznaczenie zeszytu, strona)

Autor, Tytuł, „Czasopismo” tom bez skrótu t., rok, strona.
Autor, Tytuł, „Czasopismo” tom bez skrótu t., rok, numer, strona.
Autor, Tytuł, „Czasopismo” rok, numer, strona.
Autor, Tytuł, „Czasopismo” rok, strona.


Przykłady:

  1. M. Ćwik, Mikołaj Sęp Szarzyński. Żywot i dzieła, „Pamiętnik Literacki” 6, 1907, s. 288.
  2. K. Miszczak, Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa, „Sprawy Międzynarodowe” 2007, nr 4, s. 112.
  3. M.T. Karayigit, The Yusuf and Kadi Judgments: The Scope of the EC Competences in Respect of Restrictive Measures, „Legal Issues of Economic Integration” 33, 2006, s. 379.
  4. A. Pułło, Z problematyki zasad prawa: idee ogólne w prawie konstytucyjnym, „Przegląd Sejmowy” 1996, nr 1, s. 19.
  5. G.A. Zonnekeyn, The Latest on Indirect Effect of WTO Law in the EC Legal Order. The Nakajima Case Law Misjudged?, „Journal of International Economic Law” 2001, nr 4, s. 604.
  6. A. Jankowska, Ciało zbrodniarza. Wizualne reprezentacje procesu i egzekucji Arthura Greisera, „Studia nad Autorytaryzmem i Totalitaryzmem” 41, 2019, nr 4, s. 55.


IV. Publikacje internetowe

 

  1. Podawane adresy internetowe powinny zachować charakter aktywnych linków (nie należy ich dzielić lub kasować hiperłączy).
  2. Na końcu przypisu należy podać datę dostępu. Nie jest to konieczne w wypadku publikacji posiadających numer DOI.
  3. Jeśli publikacja ma numer DOI, należy go podać jako aktywny link, jak w przykładzie 5.

Przykłady:

  1. K. Domaradzki, Ukraina na gazowym hamulcuhttps://www.forbes.pl/wiadomosci/gospodarka-ukrainy-na-gazowym-hamulcu/68tb028 (dostęp: 13.04.2019).
  2. J. Szacki, Pytania o populizm, www.tygodnikpowszechny.pl/pytania-o-populizm-122313 (dostęp: 3.03.2018).
  3. Działalność Centrum Pro Bono w roku 2016, s. 12, http://www.centrumprobono.pl/wp-content/uploads/2017/06/Raport-Centrum-Pro-Bono-2016.pdf (dostęp: 12.10.2019).
  4. https://www.rpo.gov.pl/pl/content/rzad-nie-podjal-decyzji-w-sprawie-ratyfikacji-protokolu-nr-12-do-europejskiej-konwencji-praw (dostęp: 24.11.2019).
  5. Sylwia Wojtczak, Polityka społeczna wobec ludzi starych w Polsce — uwarunkowania, rozwój i kierunki zmian, „Ekonomia — Wroclaw Economic Review” 25, 2019, nr 4, s. 77 (https://doi.org/10.19195/2658-1310.25.4.5).


V. Formatowanie przypisów

 

1. Jeżeli po raz drugi i kolejny pojawia się przywołane już w przypisach dzieło danego autora i jest to jedyne jego dzieło cytowane w danej publikacji — zamiast tytułu dajemy skrót op. cit. (opus citatum).

 

Przykłady:

  1. A. Pułło, Z problematyki zasad prawa: idee ogólne w prawie konstytucyjnym, „Przegląd Sejmowy” 1996, nr 1, s. 19.
  2. K. Miszczak, Wspólna Polityka Zagraniczna i Bezpieczeństwa, „Sprawy Międzynarodowe” 2007, nr 4, s. 112.
  3. A. Pułło, op. cit., s. 21.


2. Jeżeli po raz drugi i kolejny pojawia się cytowane wcześniej dzieło danego autora i NIE jest to jedyne jego dzieło cytowane wcześniej w danej publikacji — zamiast tytułu w całości stosujemy jego formę skróconą i wielokropek.

 

Przykłady:

  1. A. Pułło, „Podział władzy”. Aktualne problemy w doktrynie, prawie i współczesnej dyskusji konstytucyjnej w Polsce, „Przegląd Sejmowy” 1993, nr 3, s. 12.
  2. A. Pułło, Z problematyki zasad prawa: idee ogólne w prawie konstytucyjnym, „Przegląd Sejmowy” 1996, nr 1, s. 19.
  3. K. Miszczak, Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa, „Sprawy Międzynarodowe” 2007, nr 4, s. 112.
  4. A. Pułło, Z problematyki zasad prawa..., s. 21.


3. Jeżeli bezpośrednio po dziele danego autora w tym samym przypisie przywołane jest inne jego dzieło — zamiast inicjału i nazwiska autora dajemy po średniku idem (tenże) lub eadem (taż). W kolejnym przypisie należy ponowić inicjał imienia i nazwisko.


Przykład:

  1. A. Pułło, „Podział władzy”. Aktualne problemy w doktrynie, prawie i współczesnej dyskusji konstytucyjnej w Polsce, „Przegląd Sejmowy” 1993, nr 3, s. 12; por. też idem, Z problematyki zasad prawa: idee ogólne w prawie konstytucyjnym, „Przegląd Sejmowy” 1996, nr 1, s. 19; idem, Ustroje państw współczesnych, Warszawa 2006, passim.

4. Jeżeli przypis odnosi się do pracy cytowanej w poprzednim przypisie i w tym przypisie cytowana
jest tylko ta jedna praca — stosujemy ibidem.


Przykłady:

  1. A. Pułło, Z problematyki zasad prawa: idee ogólne w prawie konstytucyjnym, „Przegląd Sejmowy” 1996, nr 1, s. 19.
  2. K. Miszczak, Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa, „Sprawy Międzynarodowe” 2007, nr 4, s. 112.
  3. Ibidem, s. 201.

5. Nie podajemy nazw wydawnictw.


6. Przy pierwszym pojawieniu się w tekście rozwijamy nazwy serii wydawniczych: Acta Universitatis Wratislaviensis (dalej: AUWr)

 

7. Jeżeli książka ma kilka miejsc wydania — do trzech miejsc podajemy wszystkie (rozdzielając je dywizem bez świateł), powyżej trzech — podajemy tylko pierwsze.


Przykłady:

  1. A. Mickiewicz, Wybór poezyj, oprac. C. Zgorzelski, t. 1, Wrocław-Kraków 1997.
  2. B. Hughes, Between Literature and History. The Diaries and Memoirs of Mary Lead-beater and Dorothea Herbert, Oxford 2010.


8. Jeżeli dzieło jest w przypisie poprzedzone komentarzem niewprowadzającym dzieła i autora, to poprzedzamy dzieło znakiem interpunkcyjnym np. półpauzą ze światłami, dwukropkiem (w całej pracy konsekwentnie).


9. W przypisach po skrócie „zob.” i „por.” nie stawiamy dwukropka.


10. W przypisach przywołujących publikacje obcojęzyczne stosujemy polską terminologię: vol./Bd. = t.; no/Nr. = nr; Ed./Hrsg = red.


11. W tekście głównym w numeracji rozdziałów i podrozdziałów stosujemy zawsze jednolitą numerację.

 

BIBLIOGRAFIA


1. Pozycje w bibliografii należy uporządkować według kolejności alfabetycznej (nie należy ich numerować).
2. Inicjał imienia autora podaje się na drugim miejscu, po nazwisku.
3. W wypadku artykułów publikowanych w czasopismach i pracach zbiorowych należy na końcu podać zakres stron całego artykułu.


Przykład:

  • Knap G., Dzieje wydawnicze twórczości Edmunda Niziurskiego, „Studia o Książce i Informacji” 33, 2014, s. 25–45.
  • Łużyniecka E., Architektura opactwa lubiąskiego w średniowieczu. Przeobrażenia i znaczenie, [w:] Opactwo Cystersów w Lubiążu i artyści, red. A. Kozieł, Wrocław 2008, s. 20–42.

4. Jeśli artykuł posiada numer DOI, należy podać go jako ostatni element informacji bibliograficznej w formie aktywnego hiperłącza w następującym formacie — DOI: https://doi.org/numer


Przykład:

  • Nieracka A., Zombiczna transmedialność i złośliwy demon obrazów, „Literatura i Kultura Popularna” 24, 2018, s. 55–66, DOI: https://doi.org/10.19195/0867-7441.24.4.


Szczegółowe zasady przygotowania tekstu

 

  1. Krótkie wyróżnienia pochodzące od autora: rozstrzelone.
  2. Wyrazy obcojęzyczne: kursywa.
  3. Tytuły utworów literackich i muzycznych w tekście: kursywa.
  4. Krótsze cytaty w tekście: czcionką antykwową (prostą) w cudzysłowie; dłuższe cytaty: tekst na szerokość kolumny, mniejszą czcionką antykwową, bez cudzysłowu.
  5. Wprowadzone przez Autora wyróżnienia oraz dopowiedzenia w cytowanym tekście powinny być opatrzone adnotacją w nawiasie kwadratowym: [podkr./wyr. — J.K.].
  6. W pracach zbiorowych autorzy powinni zastosować ten sam typ numeracji i wypunktowania (arabskie/rzymskie, kropki/pauzy itp.) — zgodnie z zasadami serii lub wskazówkami Redaktora serii.

Kontakt

Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego Sp. z o.o.
Pl. Uniwersytecki 15
50-137 Wrocław
tel./faks 71 375 28 85
biuro@wuwr.com.pl
marketing@wuwr.com.pl

Zapisz się na newsletter